Rak rdzeniasty tarczycy (MTC) jest rzadki, ale bywa bardziej agresywny niż częstsze typy raka tarczycy. W tym tekście wyjaśniam, jak go rozpoznać, jak wygląda diagnostyka i leczenie oraz co oznaczają wyniki kalcytoniny i CEA. Pokażę też, kiedy wykonać badania genetyczne RET i dlaczego radiojod w MTC nie działa.
- Czym jest rak rdzeniasty tarczycy (MTC)?
- Jakie są wczesne objawy choroby raka rdzeniastego tarczycy?
- Jakie objawy pojawiają się w zaawansowanym stadium?
- Co wywołuje MTC i kto jest bardziej narażony?
- Diagnostyka raka rdzeniastego tarczycy – jakie metody mamy do dyspozycji?
- Leczenie raka rdzeniastego tarczycy
- Powikłania leczenia operacyjnego
- Nowe nadzieje w leczeniu raka rdzeniastego tarczycy
- Jakie są rokowania w raku rdzeniastym tarczycy?
- Monitorowanie chorych po zakończonym leczeniu
- FAQ
- Źródła
Czym jest rak rdzeniasty tarczycy (MTC)?
MTC wywodzi się z komórek C tarczycy, które produkują kalcytoninę. To nowotwór neuroendokrynny i nie reaguje na radiojod. Częściej daje przerzuty do węzłów chłonnych i narządów odległych.
Kliniczny rak rdzeniasty tarczycy (ang. medullary thyroid carcinoma, MTC) wywodzi się z komórek C – drobnych, okołopęcherzykowych komórek tarczycy. To one wytwarzają kalcytoninę we krwi, hormon pomagający utrzymać równowagę wapnia w organizmie. Gdy komórki C zaczynają dzielić się bez kontroli, tworzy się guz o charakterze neuroendokrynnym.
Stanowi ok. 5–10% raków tarczycy. Częściej daje przerzuty do węzłów chłonnych i narządów odległych, zwłaszcza:
- wątroby
- płuc
Skąd się bierze? U większości chorych (około 75%) pojawia się sporadycznie. U pozostałych 25% ma podłoże dziedziczne, najczęściej związane z mutacjami w genie RET i zespołem MEN2 (mnoga gruczolakowatość wewnątrzwydzielnicza typu 2A lub 2B). Dlatego przy każdym podejrzeniu pacjentów z MTC, bardzo ważna jest diagnostyka genetyczna RET u bliskich. To spokojny, ale stanowczy krok, który pozwala wcześniej wykryć zagrożenie w rodzinie i szybciej zareagować.
Jakie są wczesne objawy choroby raka rdzeniastego tarczycy?
We wczesnym etapie MTC rozwija się skrycie. Często pierwszym sygnałem jest twardy, nieruchomy guzek w okolicy tarczycy lub powiększone węzły chłonne szyi. Jeśli coś takiego wyczuwasz – zgłoś się do endokrynologa.
Wczesne objawy raka rdzeniastego tarczycy mogą obejmować:
- ucisk w szyi,
- dyskomfort przy przełykaniu,
- chrypka,
- duszność,
- uczucie „guli” w gardle,
- przewlekła biegunka (możliwy wpływ podwyższonej kalcytoniny na jelita).
Bywa też, że pacjenci skarżą się na przewlekłą biegunkę związaną z nadmiernym wydzielaniem kalcytoniny, która oddziałuje na jelita. Jeśli coś z tej listy brzmi znajomo, potraktuj to poważnie i umów konsultację – spokojnie, ale bez odkładania.
Jakie objawy pojawiają się w zaawansowanym stadium?
Przy naciekaniu tchawicy, przełyku czy nerwów krtaniowych pojawiają się ból szyi, nasilona chrypka, trudności w połykaniu i duszność. Często wyczuwalne są twarde węzły chłonne szyi.
Niepokój powinny wzbudzić również objawy przerzutów odległych. Mogą pochodzić z:
- wątroby: ból pod prawym łukiem żebrowym, żółtaczka,
- kości: bóle kostne,
- płuc: kaszel, duszność.
Z czasem pojawia się osłabienie, spadek masy ciała, ubytek masy mięśniowej i znużenie.
Co wywołuje MTC i kto jest bardziej narażony?
Najczęściej chodzi o mutację RET, która pobudza komórki C do niekontrolowanego wzrostu. U zdrowych osób w postaciach dziedzicznych jest obecna od urodzenia, dlatego badania genetyczne RET u krewnych są tak istotne.
Jakie są warianty genetyczne MTC?
Wyróżniamy trzy główne warianty genetyczne:
- sporadyczny MTC – nie jest dziedziczny, powstaje przypadkowo,
- rodzinny MTC (RET) – w kilku pokoleniach, bez innych zaburzeń hormonalnych,
- MEN2A/MEN2B – możliwe guz chromochłonny i nadczynność przytarczyc.
Jakie czynniki zwiększają ryzyko?
- zachorowania w najbliższej rodzinie,
- nosicielstwo RET,
- płeć żeńska,
- wybrane choroby autoimmunologiczne tarczycy.
Jeśli widzisz u siebie któryś z tych elementów, potraktuj to jako sygnał do działania. Spokojnie, bez paniki – ale bez odkładania. Badania dają przewagę.
Diagnostyka raka rdzeniastego tarczycy – jakie metody mamy do dyspozycji?
Rozpoznanie opiera się na testach: badaniach krwi, obrazowaniu i ocenie cytologicznej. Czasem korzystamy z dodatkowych oznaczeń, by potwierdzić źródło kalcytoniny w momencie diagnozy i wykrywać chorobę.
W tej chorobie potrzebna jest precyzja i doświadczenie. Decydują badania laboratoryjne, obrazowe oraz ocena cytologiczna. Należy obserwować. Spójrzmy na to krok po kroku – spokojnie, ale konkretnie.
Jakie badania laboratoryjne są najważniejsze?
- Kalcytonina i CEA pełnią rolę markerów MTC. Ich podwyższone wartości to sygnał ostrzegawczy.
- Stężenie kalcytoniny często rośnie wraz ze stopniem zaawansowania choroby.
- CEA (antygen rakowo-płodowy) pomaga szczególnie w monitorowaniu nawrotów.
Co daje biopsja BAC i „calcitonin washout”?
- BAC przy guzku tarczycy,
- przy wyniku niejednoznacznym: kalcytonina w płynie z igły (calcitonin washout).
Jakie badania obrazowe wykonuje się najczęściej?
- USG tarczycy i szyi to podstawa oceny miejscowej (m.in. rozmiar).
- Przy podejrzeniu przerzutów wykonuje się tomografię komputerową, rezonans magnetyczny lub PET.
Kiedy zleca się badanie genu RET?
W dalszych badaniach:
- Każda osoba z rozpoznanym MTC powinna mieć analizę mutacji RET.
- Dodatni wynik to wskazanie do badania członków rodziny, bo wczesne wykrycie mutacji pozwala działać profilaktycznie, zanim choroba się rozwinie.
U chorych z MEN2 rozważa się postępowania dotyczące badań hormonalnych w kierunku guza chromochłonnego – decyzję podejmuje lekarz prowadzący.
To plan, który pomaga zobaczyć całość i podjąć właściwe decyzje w tym przypadku raka. Spokojnie, bez zwłoki – krok po kroku.

Leczenie raka rdzeniastego tarczycy
Standardem jest operacja bez półśrodków. Tyreoidektomia całkowita z limfadenektomią daje szansę na ‘wyleczenie biochemiczne’ (zanik kalcytoniny i CEA).
Najlepsze wyniki daje tyreoidektomia całkowita połączona z limfadenektomią, czyli chirurgicznym wycięciem całej tarczycy wraz z węzłami chłonnymi przedziału centralnego, a często także bocznych. Taki zakres operacji daje realną szansę na tzw. „wyleczenie biochemiczne” chorych na raka – całkowity spadek stężeń kalcytoniny i CEA we krwi.
W praktyce plan wygląda zwykle tak:
- tyreoidektomia całkowita,
- limfadenektomia centralna,
- w razie wskazań – limfadenektomia boczna.
Co, gdy operacja nie jest możliwa?
Stosuje się leczenie ukierunkowane na RET: selperkatynib i pralsetynib. U części chorych wydłuża życie i poprawia komfort.
Gdy choroba jest zaawansowana lub zmiany są nieoperacyjne, sięgamy po leczenie celowane. Inhibitory RET – selperkatynib i pralsetynib – uderzają w przyczynę, czyli mutację RET. To nowoczesne terapie, które potrafią wyraźnie wydłużyć przeżycie i poprawić komfort codziennego funkcjonowania.
Zapamiętaj! Radiojod nie działa w MTC, bo komórki C nie wychwytują jodu. Skuteczne w innych typach raka tarczycy leczenie izotopowe tutaj nie przynosi efektu.
Powikłania leczenia operacyjnego
Najczęściej dotyczą nerwu krtaniowego wstecznego (chrypka/zmiana głosu) i przytarczyc (spadek wapnia: mrowienie, kurcze). Zwykle są przejściowe i ustępują w tygodniach–miesiącach.
Operacja tarczycy to poważny zabieg, który wymaga dużego doświadczenia chirurga endokrynologa. Zawsze omawiam z pacjentami możliwe ryzyka, żeby decyzja była świadoma i spokojna.
Najczęstsze powikłania to:
- porażenie nerwu krtaniowego wstecznego, mogące powodować chrypkę lub nawet czasową utratę głosu,
- niedoczynność przytarczyc, prowadząca do obniżenia poziomu wapnia we krwi (mrowienie, kurcze mięśni, drżenie rąk).
Dobra wiadomość jest taka, że większość tych komplikacji ma charakter przejściowy i ustępuje w ciągu kilku tygodni lub miesięcy po zabiegu. Stałe monitorowanie stężeń wapnia, fosforu i PTH pozwala dobrać właściwe leczenie wspomagające i bezpiecznie przejść przez okres rekonwalescencji.
Nowe nadzieje w leczeniu raka rdzeniastego tarczycy
Zespół badawczy z Uniwersytetu Jagiellońskiego Collegium Medicum uczestniczy w innowacyjnym projekcie terapii celowanej z użyciem radiofarmaceutyku [161Tb]Tb-CP04. To podejście łączy precyzję medycyny molekularnej z możliwościami radioterapii izotopowej, by trafić bezpośrednio w komórki nowotworowe.
Jak podkreśla dr hab. n. med. Marta Opalińska, pacjenci z zaawansowanym rakiem rdzeniastym tarczycy od lat zmagają się z niedostatkiem skutecznych metod. Gdy choroba jest rozsiana i operacja nie wchodzi już w grę, inhibitory kinaz pomagają jedynie części chorych z określonymi mutacjami w onkogenie RET, a chemioterapia daje skromne efekty. W praktyce wielu pacjentów pozostaje bez realnej kontroli choroby, mimo postępu medycyny.
Właśnie dlatego ten projekt budzi tak duże oczekiwania. Celowana molekularnie radioterapia izotopowa z [161Tb]Tb-CP04 ma uderzać dokładnie tam, gdzie to potrzebne — w komórki raka — i może otworzyć drogę do skuteczniejszego leczenia dla osób, które dotąd miały bardzo ograniczone możliwości. Spokojna nadzieja jest uzasadniona, a każdy krok naprzód w tym kierunku ma znaczenie dla chorych i ich rodzin.
Jakie są rokowania w raku rdzeniastym tarczycy?
Najważniejszy jest etap rozpoznania. Gdy guz ogranicza się do tarczycy, szanse są wysokie; przy przerzutach – znacznie niższe.
Najwięcej zależy od momentu rozpoznania i stopnia zaawansowania. Im wcześniej, tym większa szansa na dobre wyniki leczenia i długie życie. Gdy guz jest ograniczony do tarczycy, 10-letnie przeżycie zwykle przekracza 90%. Jeśli zajęte są węzły chłonne, odsetek spada do około 70%. Obecność przerzutów odległych znacząco pogarsza perspektywy – długotrwałe przeżycie dotyczy już tylko około 20% chorych.
Dla porządku, można to zapisać tak:
- guz ograniczony do tarczycy: >90% przeżycia 10-letniego,
- węzły chłonne zajęte: ~70%,
- przerzuty odległe: ~20%.
Lepiej rokują osoby z rodzinną postacią raka rdzeniastego niż pacjenci z zespołem MEN2B. To dlatego tak ważne są wczesna diagnostyka genetyczna i czujność onkologiczna. Szybka reakcja nie jest dramatyzowaniem – to realna szansa, by wygrać na czasie.
Monitorowanie chorych po zakończonym leczeniu
Kontrole trwają całe życie: co 3–6 miesięcy przez pierwsze 5 lat, następnie co 6–12 miesięcy. To pozwala wcześnie wykryć wznowę.
Podstawowy plan obejmuje badania kontrolne:
- badania po leczeniu: kalcytonina, CEA oraz odpowiednie obrazowanie,
- regularne USG szyi,
- badania genetyczne RET u krewnych, jeśli wcześniej potwierdzono mutację w rodzinie,
- przy wzroście markerów – PET lub TK w kierunku wznowy.
Nosiciele mutacji RET po profilaktycznej operacji także wymagają obserwacji, choć zwykle z mniejszą częstością badań. I warto to powiedzieć wprost: ten nowotwór można skutecznie kontrolować. Wymaga jednak współpracy – Twojej i zespołu medycznego. Spokojnej konsekwencji, regularnych wizyt, trzymania się ustaleń. To właśnie daje poczucie kontroli nad chorobą i realną przewagę.
FAQ
Czy rak rdzeniasty tarczycy wymaga profilaktycznej operacji u dzieci z mutacją RET?
W wybranych mutacjach RET rozważa się wczesną tyreoidektomię profilaktyczną. Decyzję podejmuje się indywidualnie, biorąc pod uwagę typ mutacji i ryzyko.
Czy MTC może współistnieć z guzem chromochłonnym w MEN2?
Tak, w MEN2A/MEN2B. Dlatego istotne są odpowiednie badania przesiewowe ustalane przez lekarza.
Jak często oznaczać kalcytoninę i CEA po leczeniu?
Zwykle zgodnie z harmonogramem kontroli: co 3–6 mies., potem co 6–12 mies. Częściej przy podejrzeniu wznowy.
Czy nowe terapie działają także bez mutacji RET?
Trwają badania nad radiofarmaceutykiem [161Tb]Tb-CP04, który może być opcją również u chorych bez mutacji RET
Źródła
-
- www.termedia.pl/Rak-tarczycy-8211-najwazniejsze-zasady-diagnostyki-i-leczenia-w-swietle-aktualnych-Rekomendacji-Polskiej-Grupy-ds-Nowotworow-Endokrynnych
- Rak rdzeniasty tarczycy – czym jest? Objawy, diagnostyka, leczenie – Longevity Plus
