Rosnąca liczba osób, które przeżyły chorobę nowotworową, stawia nowe wyzwania związane z jakością życia po leczeniu. Przykład 68-letniego aktora, któremu lekarze dawali kilka lat życia, a który dziś regularnie ćwiczy, pokazuje, jak kluczową rolę może odgrywać aktywność fizyczna, zwłaszcza u starszych pacjentów.
W Polsce żyje 1,5 miliona osób z historią choroby nowotworowej
Leczenie onkologiczne to często dopiero początek drogi do odzyskania pełni zdrowia. Jak pokazują dane, w Polsce żyje już półtora miliona osób z historią choroby nowotworowej, obejmując pacjentów w trakcie leczenia, rehabilitacji oraz tych uznanych za wyleczonych. To efekt postępów w medycynie – w ciągu ostatnich 25 lat wskaźnik pięcioletniej przeżywalności wzrósł w Polsce z 30% do 50%.
Mimo tych sukcesów, zakończenie terapii nie zawsze oznacza powrót do życia sprzed diagnozy. Pacjenci często zmagają się z długotrwałymi skutkami ubocznymi leczenia o charakterze fizycznym, psychicznym i społecznym. Prof. Jacek Jassem podkreśla, że kluczowe jest nastawienie, by traktować chorobę jako „incydent”, a nie wydarzenie dominujące całe życie, co ułatwia powrót do zdrowia.
Ćwiczenia fizyczne remodelują mikrośrodowisko guza u starszych pacjentów
Badania naukowe dostarczają dowodów na to, że aktywność fizyczna jest obiecującą interwencją systemową, szczególnie w przypadku starszych pacjentów onkologicznych. Wraz z wiekiem w organizmie zachodzą zmiany, takie jak przewlekły stan zapalny, spadek odporności i dysfunkcje metaboliczne, które mogą tworzyć środowisko sprzyjające rozwojowi nowotworu i osłabiać skuteczność leczenia.
Jak wskazuje przegląd badań opublikowany w Frontiers in Immunology, regularne ćwiczenia mogą przeciwdziałać tym procesom. Aktywność fizyczna wpływa na wiele układów fizjologicznych, w tym na metabolizm, odporność i masę mięśniową. W efekcie może „przebudować” starzejące się mikrośrodowisko guza, potencjalnie poprawiając tolerancję terapii i wyniki kliniczne pacjentów.
Wyzwanie: Utrzymanie regularnej aktywności po zakończeniu leczenia
Chociaż korzyści z ćwiczeń są dobrze udokumentowane, kluczowym wyzwaniem pozostaje utrzymanie regularnej aktywności po zakończeniu formalnych programów rehabilitacyjnych. Badanie jakościowe opublikowane na łamach Supportive Care in Cancer analizowało doświadczenia pacjentów cztery miesiące po zakończeniu programu telerehabilitacji onkologicznej.
Wyniki pokazały, że choć programy te poprawiają dostęp do specjalistycznych ćwiczeń, trwała zmiana nawyków wymaga stałej motywacji i wsparcia. Budowanie samodyscypliny i włączenie aktywności do codziennej rutyny jest równie ważne, jak samo leczenie, aby w pełni wykorzystać jej potencjał w procesie zdrowienia i utrzymania dobrej kondycji na lata.
Źródła
Fang W, et al. "Exercise interventions remodel the aging microenvironment to improve prognosis in older patients with cancer." Front Immunol, 2026. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/42683260/
Dennett AM, et al. "A qualitative study of cancer survivors' exercise behaviour 4 months after a telerehabilitation program." Support Care Cancer, 2026. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/42709235/
