Zakład medycyny nuklearnej to miejsce, gdzie lekarze używają niewielkich, bezpiecznych dawek substancji promieniotwórczych, by diagnozować i leczyć nowotwory. Specjaliści z tej dziedziny pomagają na wielu etapach choroby – od precyzyjnego zlokalizowania zmian, aż po terapie niszczące komórki rakowe. W Onkopedii wyjaśniamy, na czym polegają poszczególne procedury i kto za nie odpowiada. Chcemy, aby pacjenci lepiej rozumieli swój plan leczenia i mogli łatwiej przez niego przejść.
W zakładach medycyny nuklearnej wykorzystuje się izotopy promieniotwórcze, aby precyzyjnie niszczyć komórki nowotworowe. Główne metody leczenia to:
Do zakładu medycyny nuklearnej pacjent trafia na podstawie skierowania od lekarza prowadzącego. Dzieje się tak w określonych sytuacjach, gdy potrzebne są specjalistyczne badania lub terapie.
Wizyta w zakładzie medycyny nuklearnej przebiega inaczej niż typowa konsultacja lekarska i wymaga przygotowania. Jej celem jest dokładne zobrazowanie narządów lub dostarczenie leku prosto do komórek rakowych. Cały proces składa się z kilku kroków.
W leczeniu onkologicznym bierze udział cały zespół lekarzy, a ich zadania wzajemnie się uzupełniają. Specjalista medycyny nuklearnej używa radiofarmaceutyków do diagnostyki i terapii „od wewnątrz”. Czym jego rola różni się od innych? Onkolog kliniczny zajmuje się leczeniem ogólnoustrojowym, czyli chemioterapią czy immunoterapią. Chirurg onkologiczny operacyjnie usuwa guzy nowotworowe. Z kolei radioterapeuta onkologiczny niszczy komórki rakowe za pomocą promieniowania z zewnętrznego źródła, w przeciwieństwie do metod medycyny nuklearnej.
Tak, na każde badanie i leczenie w zakładzie medycyny nuklearnej potrzebne jest skierowanie. Zwykle wystawia je lekarz prowadzący, np. onkolog. W ramach szybkiej ścieżki onkologicznej pomaga w tym karta DiLO. Usprawnia ona cały proces i przyspiesza dostęp do badań, takich jak PET/CT, które wykonuje się właśnie w zakładach medycyny nuklearnej.
Tak, te procedury są bezpieczne. Dawki substancji promieniotwórczych są bardzo małe i starannie dobrane do potrzeb pacjenta, a korzyści z badania lub leczenia znacznie przewyższają ryzyko. Po zabiegu personel zawsze udziela szczegółowych wskazówek. Może to być na przykład zalecenie, by przez krótki czas ograniczyć bliski kontakt z małymi dziećmi i kobietami w ciąży, aby nie narażać ich na nawet minimalne promieniowanie.
Przygotowanie zależy od rodzaju badania, ale jest bardzo ważne dla wiarygodności wyniku. Najczęściej pacjent musi być na czczo przez kilka godzin, dobrze nawodniony i unikać wysiłku fizycznego dzień przed badaniem. Należy też poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach. Szczegółowe i indywidualne instrukcje każdy pacjent otrzymuje od personelu placówki przy umawianiu terminu.
Karta Diagnostyki i Leczenia Onkologicznego (karta DiLO) znacznie przyspiesza całą ścieżkę leczenia w ramach NFZ. Pacjenci z kartą DiLO są przyjmowani priorytetowo, co skraca kolejki na specjalistyczne badania, takie jak PET/CT w zakładach medycyny nuklearnej. Dzięki temu diagnostyka przebiega sprawniej, a leczenie można rozpocząć szybciej, bez niepotrzebnego czekania.